Hoofdstuk 24 Wat zeg je tegen de Janus kop,....

In realiteit geef ik professoren en andere dwazen dergelijke antwoorden; ....

Beste Manuel,
Ga je nu is vertellen hoe de Aarde echt werkt, ik kom nog weleens boeken tegen waarin je zegt dat te weten. Vervolgens lees ik dat je wel geleerd hebt hoe een koe in zijn staart te kijken ofwel hoe je een stukje geschiedenis op gooit met jou dialectische uitleg, maar ik lees totaal geen existentiële wijsheden.
Hoe kan dat nu Manuel ? Iedere vakman heeft de listen van het existentiële denken nodig! Het echte leven moet daarvan doortrokken zijn.
Het is toch echt zo dat een planeet zonder atmosfeer is overgeleverd aan de uitersten van de dag en de nacht.
Het is toch echt zo dat iedere meteoroloog leert dat de kosmische omgevingstemperatuur er toe doet.
Het is b.v. toch echt zo dat onze atmosfeer de grote transport weg is voor alle stoffen die het leven mogelijk maken.( incl CO2)
Het is toch echt zo dat het beginsel van Ernst Mach telt, dat alles rationeel bepaalt is, dus welke geschiedenis je ook vertelt, het is leugen, we kunnen lang niet alles actualiseren, en kennis wordt nooit uit zichzelf gepopulariseerd, en kennis valideert niet uit zichzelf.
Vandaar dat ik maar weer met existentiële wijsheden kom, er is namelijk iets dat je moet voorkomen, het ressentiment.
Ressentiment ofwel `t Niet-wetensentiment is een psychische zelfvergiftiging in het zich vergissen omtrent waarden. In zijn onmacht de waarde van de ander te realiseren gaat men de waarde van de ander negeren. Deze aandrang, aandrift, dit zwaar overheersend *sentiment* heeft zeer ernstige gevolgen voor het weten. Deze auto-intoxicatie levert altijd een verkeerdheid in het streven op; .... waardoor men voor goed of het beste gaat houden wat slecht of minder goed is. In zijn onmacht de waarde van de ander te realiseren gaat men de waarde van de ander negeren. In de zotte-huizen van de politiek en de empirische wetenschap vinden ze het zelfs leuk om de zwakste partijen in onze samenleving achter het behang te plakken, met hun welsprekendheid en hun theorieën alsof die daartoe legitiem zijn. De natuur en haar opportunistische gebruikers kunnen zich helaas niet verbaal verdedigen tegen de zwakzinnige nihilistische politiek en de "theorie" van wetenschappers die elke nacht kennelijk op zijn "zwakzinnigst dromen" waardoor deze auto-intoxicatie een feit wordt.

Welk bewijs men ook levert dat de heren zwaar ziek zijn, het gaat op geen enkele wijze lukken de "koningen" en "keizers" de "overheersenden" van deze wereld te verplegen. Zelfs ik de gnosticus, die strijd tegen het opdringen van "schuld en boete", heeft er geen echte remedie voor. Nogthans is het enige weten dat ik heb; .... DAT DE NATUUR ZIJN EIGEN VOORKEUR HEEFT. En daar bedoel ik de natuur mee die gaat over zowel onze essentie als over onze existentie. Daarmee kunnen we gelijk een belangrijk element van het `t Niet-wetensentiment definieren; ....

 
  • DE ZWAKTE bij HET SENTIMENT IS DAARIN GELEGEN DAT MEN DENKT DAT ESSENTIE EN EXISTENTIE GESCHEIDEN ZIJN.
     
  • Een wetenschap waar men werkt met de informatie die bestaat uit de ervaringen met de meervoudige dynamische werkelijkheid, daar moet je altijd naar zoeken.
     
  • En voor die zoektocht heb je discrete modellen nodig en je zintuigen, niets meer, niets minder, GEEN ONEIGENLIJKE FANTASIE.
     
  • Of om het in andere woorden te zeggen; ....Boole sprak onder andere de woorden dat,
    ... er kan geen algemene methode voor de oplossing van vraagstukken in de theorie van de kansberekening worden vastgesteld, die niet expliciet ... die universele wetten van het denken erkent, die de basis vormen voor elke redenering...Gaddamme, word hier niet gezegd dat fantasie blijft wat het is! (Voor wie niet weet wie Boole is; ....http://nl.wikipedia.org/wiki/George_Boole)

     
  • Bij Boole was het logische verbonden met het gegeven gebeurtenissen. De gebeurtenissen van deze trouwe werker gebeuren op de planeet Moeder Aarde, zo noemen de indianen dat. 
     
  • Bij de generale arrogante geesteszieken van de empirische wetenschap en de politiek helaas nog steeds niet!

Een existentiële crisis schijnt hen daarom onbekend te zijn, doch dat is weer die staat van paniek of wel dat gevoel van intens psychologisch onbehagen over de levensvragen. Deze komt vooral voor in culturen waar de schijn wordt opgehouden dat basale overlevingsbehoeften vervuld worden. En dat juist weer door de Janus Kop.
Hoe hij dat doet is in beeld te brengen; ....

 

 
 

Ach ja dat spelletje weer, spelen dwazen dat spel altijd? En waarom kon dan dat besef naar boven komen; ....
 

  • Dat besef of gevoel van eenzaamheid en geïsoleerd-zijn;
  • Dat besef van sterfelijkheid en eindigheid van het eigen bestaan, of het besef dat er mogelijk geen hiernamaals is; of
  • Dat besef dat het leven geen vastgesteld, bovennatuurlijk, extern doel of betekenis heeft.
  • Is dat niet door het volkomen verkeerde theïsme wat steeds weer de boventoon voert?
  • Inferieur is het theïsme wat een grondslag voor moraal kan leggen, en een opvallende minachting voor de dood kan kweken; ....bovendien laat zoiets enthousiasmeren voor bloedige oorlogen en omvangrijke veroveringen. De treurigste en armzaligste vorm van het theïsme is er kennelijk ook, maar daar heb ik nooit ook maar één waardevolle gedachte in kunnen ontdekken. 
     — Arthur Schopenhauer —

Is het daarom verwant aan het sociologische concept van anomie? Hoe kan anomie een stoornis zijn, terwijl je juist overmand wordt door gevoelens? De implicatie van een existentiële crisis is dat de crisis voortkomt uit een existentieel besef, maar deze is niet compleet daar er essentiële notie aan ontbreekt en zo wordt ze ook wel de mid-life crisis genoemd.
Wanneer er een objectieve visie bereikt is, en het mysterie en de majesteit van de materie volledig gewaardeerd, om vervolgens de objectieve blik terug te richten op de mens beschouwd als materie, en tot leven te zien komen als onderdeel van dit universele mysterie van de grootste diepte, dat is een gevoel `s ervaring die zeer zeldzaam is, en zeer spannend. Dit eindigt meestal in de lach en vreugde in de futiliteit van het proberen te begrijpen wat het atoom in het heelal is, door dit ding van atomen met zijn nieuwsgierigheid, dat naar zichzelf kijkt en zich af vraagt waarom de wonderen.
Welnu, deze wetenschappelijke inzichten hebben hun einde in ontzag en mysterie, en worden verloren aan de rand van de onzekerheid, welke ze zo diep lijkt te zijn en zo indrukwekkend dat de theorie dat het allemaal geregeld is door God voldoende lijkt te zijn voor iemands strijd tussen goed en kwaad", Maar is dat zo?
In het foute non-existentiële religieuse systeem wordt de essentie van het mens-zijn grotendeels toegeschreven aan een pre-natale oorzaak, bijvoorbeeld een bovennatuurlijk wezen of een groep wezens. Een zeker groot gebrek aan geloof in rechtgeaarde religieuze systemen is een typische conditie voor een existentiële crisis. Ze is zelfs onderdeel van de aporie, zo is in essentie een existentiële crisis het plotselinge besef dat men niet weet waar het eigen leven om gaat en er een plotseling verkeerde notie is over iemands onvermijdelijke persoonlijke lot.

De strijd tussen goed en kwaad laat ons een diep wantrouwen zien, een naïef realisme. Er is een geloof in de objectieve werkelijkheid van de bestanddelen van fysische theorieën, er is geen enkel geloof in de werkelijkheid van het geheel.  Dit geloof  legt de eis neer dat alle verschijnselen als bewegingen van delen kunnen en moeten worden verklaard. Hoe verval je tot dit drama, en hoe kom je los van dit drama.
Want vanzelfsprekende voorstellingen bestaan niet, er bestaat slechts de vanzelfsprekendheid van het geheel. De cognitieve dissonantie zit in het huidige menselijke systeem ingebakken!
God regelt ons leven niet, wat er is voor iedereen is een  de grootscheepse geest informatie die niet alleen getallen openbaart, maar die als een voltrekking in een menselijke verschijning bewaarheid wordt. Daarin vinden alle wetenschappelijke inzichten, in ontzag en mysterie, verloren aan de rand van de onzekerheid hun einde. Er is letterlijk niemand die meer zou kunnen, de eerste denker die het bestaan kan ondersteunen moet nog uitgevonden worden. Alles wijst naar een volkomen andere richting, naar het kloppen van ons eigen hart.

Cognitieve dissonantie ontstaat wanneer een persoon wordt geconfronteerd met de paradox dat hij of zij gelooft dat zijn of haar leven belangrijk is, terwijl hij of zij op hetzelfde moment de verkeerde notie heeft dat het menselijke bestaan op zichzelf zonder betekenis of doel is. Het is de opheffing van deze paradox die de crisis opheft, ofwel door de opheffing van de ene 'poot' van de paradox door het geloof in een bepaalde vorm van verklaring door religie aan te nemen; en daarbij ook de opheffing van de andere 'poot' van de paradox te brengen door voor zichzelf te definiëren wat de betekenis en het doel van het eigen bestaan is in relatie tot de wereld. De werkelijke paradox bestaat er namelijk uit dat men denkt dat essentie en existentie gescheiden zijn, wat uiteraard helemaal niet zo is! De hele paradox is dat de huidige mens de juiste notie mist, en dat wordt uiteraard treffend gesymboliseerd door het aanwezig zijn van de Janus Kop als oorzaak van de cognitieve dissonantie! Het is niet het denken dat zorgt voor het bestaan, het is de liefde die zorgt voor het bestaan! Het denken is de triviale nonsens, die het leven uiteraard geen ondersteuning kan geven.


Groeten, Leo

U denkt misschien; …. Dat probleem heeft Popper al voor ons opgelost, Neen, ook Karl Popper is een knettergek die denkt dat het weten te populariseren en te valideren is met behulp van een theorie, de theorie van Popper valideert en populariseert de theorie van de rest van de wetenschap, wat een lacher, wat een zwakzinnigheid! Karl Popper heeft slechts de Janus Kop in zichzelf begrepen, .....maar deze dwaas is nooit aanwezig geweest in het werkelijke leven, zijn verraad ten opzichte van zijn leermeester Otto Selz is compleet. 'In de tijd van de Wiener Kreis was Selz in feite de enige die betoogde dat kennis door deductie en falsificatie tot stand komt in plaats van door inductie. En ja, dat kwam hem "De leerling" natuurlijk niet goed uit.
‘Het Selziaanse concept van proberend zoeken naar een oplossing lijkt me treffende parallellen te vertonen als in een objectieve wetenschapsbeoefening. Ook de Probabilistische wetenschap probeert haar theorieën of modellen uit en wel op een manier die volledig beantwoordt aan het schema van Selz.’

Mijn leermeester zou zeggen, als je veronderstelt dat het denken geen raadsels meer heeft, dan moffel je één van de belangrijkste mysteries onder de tafel. Van het bewustwordingsproces zie je het topje van de ijsberg. Je ontdekt soms stukjes logica, soms kan je een stukje begrijpen van de achtergronden van de manier waarop je reageert. Er is echter geen sprake van dat je jezelf volledig kunt begrijpen. Als ik volledig wil begrijpen hoe mijn hersens werken, kan ik dat alleen maar doen met deze zelfde hersens. Dat is een hond die in zijn eigen staart bijt. Er is een beperking in de kenbaarheid van de natuur, zowel in mijn eigen natuur als in de natuur buiten.” ( Henk Tennekes). Wat tevens ook duidelijk maakt dat de exacte natuurwetenschap precies zover reikt als de eigen mogelijkheid van de toepassing van wiskundige methoden. Dat maakt de theorie tot zware onzin!

Dat maakt ook dat de individuele tekentaal en verteltaal van een wiskunde en de grammatica vanuit een verbale taal uiteindelijk gelijk van opbouw zijn. De logica die men neerlegd is altijd een soort wiskunde en omgekeerd. Daardoor liggen ook in alle akten van het menselijk begrijpen die in verband staan met het wiskundig getal – meten, tellen, tekenen, wegen, ordenen, delen -, de talige. Dit door de vormen van bewijs, van conclusie, van stelling en van systeem, en de voorgestelde tendens tot afgrenzing van het uitgebreide. Een dergelijke opstelling is slechts rationeel en existentieel te noemen. Dat is de werkwijze die het "Vakwerk" mogelijk maakt.
En ook dan pas kunnen er nog nauwelijks bewuste akten van deze soort bestaan voor de wakkere mens, eenduidig wordt alles door de toepassing van rangtelwoorden voor bepaalde dingen, eigenschappen, betrekkingen, afzonderlijks, eenheid en veelheid, kortom de als noodzakelijk en onwrikbaar ervaren structuur van dat wereldbeeld dat de mens ‘natuur’ noemt en dat hij als zodanig ‘kent’. De "Natuur is het telbare en vertelbare". Daar in tegen is "De Geschiedenis" alles wat geen verhouding heeft tot wiskunde. Vandaar de wiskundige zekerheid van de natuurwetten, het verwonderde inzicht van Galilei dat de Natuur is ‘scritta in lingua matematica’  Maar ook Leonardo da Vinci had dergelijke bedenkingen, zo vertelde hij: ....Sul Volo degli Uccelli (1505). Een vogel vliegt volgens wiskundige wetten!
Bovendien zijn al deze bedenkingen voor behouden aan de "Beelddenker", de vorm waarin een mens denkt doet er zeker toe. De eigen mogelijkheid van de toepassing van de wiskundige methode is een grenservaring waarin voor jou als vanzelfsprekend  het denken zintuiglijk vatbaar is geworden, en daarmee ook de hele natuur, de wereld van de uitgebreidheid waarvan het beeld door deze grensbepaling is ontstaan en die altijd slechts toegankelijk is voor de behandeling door een enkele soort wiskunde, – uit dat alles spreekt niet het mens-zijn in het algemeen, maar elke keer een heel bepaald soort van individueel mens-zijn. De echte denker werkt met de ‘scritta in lingua matematica’, en is zeker rationeel en existentieel bezig!
En ook bij Boole is het logische verbonden met het gegeven gebeurtenissen. De gebeurtenissen van deze trouwe werker gebeuren op de planeet Moeder Aarde, .......of zo als ik het noem, het beitel normaal vlak Aarde met al zijn ongelijkheden.
Er kan daarom dan ook geen algemene methode voor de oplossing van vraagstukken in de theorie van de kansberekening worden vastgesteld, die niet expliciet ... die universele wetten van het denken erkent, die de basis vormen voor elke redenering...Gaddamme, word hier niet gezegd dat fantasie blijft wat het is, maar ook de theorie blijft wat ze is, jammer maar waar.

Wat kan voor de persoon dan nog als zekere kennis gelden? Dat antwoord is heel snel gegeven, NIETS ! En juist dat laat de  Janus Kop steeds zien, hij is daar zelfs de ultieme  symboliserende exponent van, helaas, jammer genoeg! Hij zal daar ook nooit van af komen, .....De zwakzinnige elite maakt een grote fout in denken. In het causale menselijke denken werd gewerkt met tegenstellingen; hoog laag, links rechts, koud warm, rijk arm enz.. Alleen de zwakzinnige politicus en de wetenschapper werkte al tijden met het idee dat hij toch “de oplossing” had. Van het causale menselijke denken is hij in de loop van de tijd totaal vervreemd! Dat kon niet anders, het dualisme heeft geen oplossingen!
Hoe meer paren-tegenstellingen er op de wereld zijn, hoe groter de deductieve druk op de mens wordt!  Kijkt U maar naar het proces!

Het geneste proces, <=>
  2       2       2       2       2       2       2   De Twijfel
4   6   6   8   8   10   10   12   12   14   14   16   16   18  Toename van de twijfel
1   5   5   11   11   19   19   29   29   41   41   55   55   71  Deductieve druk door de toename van de inductie van de  paren, deze is weg te nemen door aan de zich openbarende Kosmos mee te werken!
  1       2       3       4       5       6       7    Het  aantal vertwijfelingen


Wat moet ik U nog vertellen na deze uitleg, ze is bepaald niet eenvoudig, maar het belangrijkste is heel eenvoudig,.......De heren met de dubbele apen koppen moeten het nu eindelijk eens begrijpen, ........ 
 

De eigen zintuigelijke waarnemingen zijn in de wetenschap primair en hebben een zo uiteindelijke autoriteit dat we ze kwintessens mogen noemen. Zo hoog, zo laag, in de gangbare apen rituelen (statistiek en al het andere wat niet te begrijpen is) kunnen we deze uiteindelijke autoriteit niet vinden, en zo past ons daarom ook alleen een probalistische wetenschap 's opvatting, we mogen deze apen-rituelen dus niet eens gebruiken voor ook maar enig wetenschappelijk doel! Dan ben je alleen de deductieve druk ter verklaring aan het opvoeren, om zo mogelijk te vervallen in een zeer ernstig ressentiment en in de ergste auto-intoxicatie in eeuwen, zo ernstig dat ze geen sinds voorstelbaar is voor de huidige mens.

De ‘scritta in lingua matematica’  wordt ook door Aristoteles omschreven,.....Voor hem spelen in de opbouw van elke wetenschap de volgende drie bestanddelen een belangrijke rolt; .... beweringen, begrippen en betrekkingen.
Een voorbeeld van een meetkundige bewering is: "de som van de hoeken van een driehoek is gelijk aan een gestrekte hoek ". In deze bewering worden de twee begrippen "som van de hoeken van een driehoek" en "gestrekte hoek" verbonden door de betrekking : "is gelijk aan".
  Een voorbeeld van een rekenkundige bewering is : "7" is groter dan "3". In deze bewering worden de begrippen "7" en "3" verbonden door de betrekking "is groter dan".
  Een voorbeeld uit de biologie ; ... "een Paard is een zoogdier", hier worden de begrippen ''paard'' en "zoogdier" verbonden door de betrekking "is".
  Wat zijn deze voorbeelden nu meer als een stukje verhaal? Zo ongeveer de dingen die we elkaar vertellen, zonder in komische redeneringen te vervallen, zonder in een mengeling van werkelijkheid en verbeelding terecht te komen.
Wetenschap, politici, filosofen, ideologen probeer het eens! Waarom is dit nu zo moeilijk voor U? Waarom is in de opbouw alles vervangen door "een theorie"? Waarom  wordt de beelddenker alleen gelaten, en de dwaas volgestopt met theorie? Wie mag er van U excelleren? Wie krijgt de prijzen? Wanneer gaan we kinderen echt wat leren?

 Voor de goede orde, de algemene norm voor oplossingen is nog altijd heel eenvoudig, men verplaatst een term van de ene kant van het gelijkteken naar de andere kant  waarbij die term van teken wisselt. (van plus naar min of omgekeerd) Deze Retrospectie  werkt alleen als je intens met deze regel bekent bent, een betoog aangaande de "scritta in lingua matematica" is niet te begrijpen zonder de rede. En alweer is de waarheid singulier tantum. Onderwijzen is niets anders als de leerling hiermee bekend maken.
Onze ethiek hangt hiermee direct samen, aangezien dat een nadenken is over de waarde geladenheid van menselijke ervaringen, beslissingen, handelings- en zienswijzen. Het wezen gaat over twee vragen: "Hoe kan ik in de gegeven omstandigheden juist handelen en het verkeerde vermijden, en hoe kan ik me daarin door het goede laten leiden en zoveel mogelijk het kwaad vermijden?"
Juist en verkeerd handelen verwijzen naar de orde van de normen, .....goed en kwaad naar de wereld van de waarden.

Het concrete handelen dat dag in dag uit moet gebeuren, moet gebeuren alsof het om een vriendschapsrelatie gaat. Zo eenvoudig is het volgens mij! Geen enkel betoog of vertoog mag boosaardigheid en onmenselijkheid bevatten. We moeten dus ieder ressentiment leren vermijden, om zo mogelijk alles te leren ontvangen en te leren bevatten, ieder eerlijk mens MAG alles weten. Kierkegaard vindt ook dat bestaan niet gedacht, maar geleefd moet worden. Dit betekent volgens hem niet dat denken en bestaan niets met elkaar te maken hebben. Bestaan gaat zelfs nauw samen met existentieel denken, het moet ermee doorregen zijn.

De waarheid is voor ons een Mysterie, voor ons een samen-stelling van onverbindbaarheden, die desondanks zijn samen-gesteld. Waarmee ik maar wil zeggen dat de natuur zijn aperte voorkeur heeft, daarmee zal je het toch moeten doen om mogelijk te excelleren: zich onderscheiden, onze bijdragen te leveren in de dingen die ons zijn en tevens al het zijn hier vragen, we mogen tenminste één element van onze samenleving zijn. En daarbij is er elke keer weer een heel bepaald soort van individueel mens-zijn. De eigen mogelijkheid van de toepassing van de wiskundige methode is een grenservaring waarin voor jou als vanzelfsprekend  het denken zintuiglijk vatbaar is geworden, en daarom is er voor ieder de mogelijkheid te excelleren.

 Doch ik weet het, er is voor U geen schuilplaats, U met de Janus Kop heeft zich laten verleiden tot een transkomisch gedrag, U heeft deze kritische waarden totaal losgelaten.
  En daar zitten we nu mee,....Met de kritiek op de transkomische projecten, waarin schijnbewegingen nog de enige realiteit lijken te zijn, omdat de pathos niet meer doorwerkt, en dat vereist een hypo-kritische houding. De vraag wat nu de ethische consequenties zijn en wat de consequenties zullen worden van een dergelijke vorm van zelfondermijnend en zelfreferentieel denken en schrijven, blijft onbeantwoord.
MAAR EEN ANTWOORD KOMT ER ZONDER MEER! Niemand kan ons ongestraft........... lijnrecht in het onmenselijke voeren.' De auto-intoxicatie die komt als we zo doorgaan, is zeer onmenselijk!

Lach nu eindelijk eens om Uw inhoud en Uw bezit, want uit liefde zal het U ontnomen worden! Als het Uw werkelijke zin is te leven dan zal U alles geopenbaard worden! Ik heb U Nu zelfs mogen beschrijven hoe dat precies gebeurd! Ik zou niet langer voor al die dwaasheid van wetenschap en politiek kiezen!        
 

   Nardocus Filosofus