De reverse 18  Wat er toch wacht, .........

Angst en het religieuze
Het laatste, maar belangrijkste gevolg van voormelde ontwikkelingen is volgens Kierkegaard het ontstaan van ‘demonische religiositeit’, Daarbij moet direct nauwkeurig worden vastgesteld wat hij onder ‘religiositeit’ verstaat. Dat is niet meer (maar ook niet minder) dan dat een individu of groep zijn leven ziet in het perspectief van een absolute zingeving. Negatief houdt dit dan in, dat elke verabsolutering van iets relatiefs (en dat is heel dit ondermaanse) tot ‘demonische religiositeit’ ontaardt. Voor dat soort van ‘politieke of seksuele religiositeit’ is God juist het kwaad dat bestreden moet worden, omdat hij de ontplooiing van de mens (dit was: het goede, t.w. vrijheid, gelijkheid en broederschap) in de weg zou staan. De massa blijft in deze ontwikkeling meestal gewoon ‘geesteloos’ (tenzij ze ‘onder stroom komt te staan’). Maar in meer pathetische mensen kan deze angst stijgen tot een weerbarstig hoogtepunt van trotserende ergenis aan ‘het goede’: “Hoe hoger de geest gesteld is, des te dieper valt hij die van geest verstoken blijft. Hoe hoger degenen stonden die verloren gingen, des te ellendiger zijn zij in hun tevredenheid”. Maar omdat het ‘eeuwig moment’ (d.i. de fascinatie van de angst als vreugde om de vrijheid) wezenlijk is in de mens, is het ook onmogelijk om de relatie met het eeuwige te ontlopen: komt zij niet positief tot uiting, dan per se negatief. In dit verband van atheïsme of godsgeloof zijn voor Kierkegaard overigens alle nieuwe natuurwetenschappelijke bevindingen volledig irrelevant, omdat zij van een andere golflengte zijn; zij kunnen, net als de godsbewijzen, hoogstens bevestigen wat het subject reeds geloofde.

Zoals op het seksuele en het sociale vlak, loopt ook hier de uitweg van de hypochondrische verstomming naar positieve, mededeelzame levensvreugde weer langs de weg van de geïntensiveerde angst. En deze zal, nu ook de ‘vierde stand’ zich intussen meer emancipeert, straks allen omvatten. Dan moet de mens eerst zijn eigen identiteit in, of liever ondanks de massa verwerven. Dat eist bezinning en eerst de courage om de weg van het ironische ‘niets’ te begaan. Maar de verlokking van macht, propaganda, pers en de tirannie van wat ‘de anderen doen en denken’ , is dan in Kierkegaards woorden ronduit ‘demonisch’: “In de dubbelzinnigheid kan dan een maximum van angst ontstaan, die hierin bestaat dat de mens (in angst, niet om schuldig te worden, maar voor schuldig te worden aangezien) feitelijk schuldig wordt” . Hier zijn we dan bij het summum van ‘duizeling’, bij de slang die zijn eigen staart opvreet. Kierkegaard bedoelt hier dat de mens zich geen schuld moet laten aanpraten door het naamloos collectivum (vgl. de ‘psychiatrische’ behandeling van dissidenten in Moskou), noch ‘heil’ in de zin van Joseph Goebbels. De mens heeft een door God geschonken eigen-wijsheid die hij zich nooit mag laten ontfutselen. Ook is dat even toepasselijk op kerkelijk huwelijksmoralisme als op de chantage van een stakingsleider of van een Britse ‘shopsteward’ die voor de vakbond de fabriek bewaakt. Toch zal deze moedige enkeling nog op een laatste obstakel stoten: het inzicht dat hij “feitelijk ook zelf schuldig geworden is” aan deze collectieve bezetenheid. Hij moet zijn deel erkennen aan het kwaad in deze wereld.

+@ De liefde mocht geen actuele en reële kracht zijn, doch het denken zorgt echt niet voor het bestaan, het is de liefde die zorgt voor het bestaan. Het is de liefde die zorgt voor het wezen, wat hem in zijn jonge jaren beschermt en opvoed, het is de liefde die de wonden verzorgd en de behoeftige verzorgd. Een wezenloze zegt dat hij alleen in het leven staat. Zou er zonder deze zorgen een ‘ik’ kunnen zijn? Wie wil zoiets dan bedenken? Wie wil er zeggen ‘ik ben er’ de rest is er niet? Om een heel lang verhaal iets korter te maken lijkt het erop dat dergelijke liederlijke mensen zichzelf bedenken. Velen hebben daar kennelijk geen moeite mee! Hun eerste gedachte is het ‘ik’ te creëren en hun volgende gedachten is de reflectie of beoordeling van dat ‘ik’ te creëren.  Een ‘ik’ die ‘ik’ beziet. Het is één proces dat "denken", dat zowel ‘ik’ als een blik op dat ‘ik’ creëert. Door het denken wordt het te observeren idee (ik) en de observator (ook ik) geschapen, zonder denken bestonden beiden niet. Creatie en observatie blijken één proces te zijn, één principe, denken. 
Omgekeerd moet hier vrijheid, als een gekozen verhouding tot zichzelf, de verlossing brengen. Het is de vrijheid-als-opdracht, die het leven zijn diepste zin geeft en die de voorwaarden schenkt om een sociaal leven te kùnnen leiden. Het is de volle auto-reverse ...........
O Godin, hoe zouden we moeten zonder deze methode van herintegratie, ze voed zich zelf, ze is dat gene wat verenigd, en verbind, en al wat heel maakt!
De mens is hij die beminnen moet om te leven, en die niet beminnen kan zonder vrij te zijn.

Wij vatten hier tenslotte nog even samen hoe Kierkegaard de historische ontwikkeling ziet van de verhouding tussen vrijheid en ‘het demonische’: aanvankelijk is vrijheid slechts spontane lustervaring (met een hoofdaccent op fantasie). Maar deze wordt gemakkelijk verveling, ‘nausée’. Hieraan beantwoordt negatief een opvatting over het demonische als noodlot dat de psyche overkomt. Zij tracht de mogelijke klappen op te vangen met orakel of offerrite (heidendom, jodendom, vroege christentijd). De medemens stelt zich hoogstens egocentrisch medelijdend de vraag wanneer hém een noodlot treft. De schrijver van ‘Het begrip angst’ noemt dit “esthetische demonie”;
1. dan komt vrijheid als verstandigheid (accent op reflectie) en als herkansing waarin de mens nieuwe mogelijkheden ziet (middeleeuwen). Dit is een “ethische demonie”-opvatting. De mens wordt in beginsel zelf voor zijn toestand verantwoordelijk geacht. Ondanks monstrueuze heksenprocessen, meent Kierkegaard toch dat deze visie, in beginsel, hoger, vrijer en menselijker was dan:
2. de “psycho-somatische verwerping van het demonische” door Verlichting en moderne (medische) natuurwetenschap. Deze rekende af met dat ‘middeleeuwse bijgeloof’. “Statistieken met Pulver und Pullen”  brengen het heil spoedig binnen ieders bereik. Maar precies omdat men denkt alle demonie te boven te zijn, nestelt deze zich dieper dan ooit, o.m. in de absolute (d.i. pseudo-religieuze) pretenties van medische of sociale wetenschap. Zij heet alleen niet meer Beëlzebub of Mefistofeles, maar ‘Publieke Opinie’, ‘De Wetenschap’ of ‘Nut van het Algemeen’. Omgekeerd moet hier vrijheid, als een gekozen verhouding tot zichzelf, de verlossing brengen. Het is de vrijheid-als-opdracht, die het leven zijn diepste zin geeft en die de voorwaarden schenkt om een sociaal leven te kùnnen leiden. De existerende enkeling zal het echter niet gemakkelijk krijgen, want zo gauw hij zich roert, klitten de ‘spastische kikkers’ aaneen.

+@ Mocht er voor ons bewustzijn een mogelijkheid zijn waardoor het door de grensen van de lichamelijke gevangenis kan dringen dan zou het de dingen kunnen zien in hun volheid, .......... dingen die waargenomen door middel van de zintuigen, zich slechts als begrensde fragmenten laten kennen, .........en dat dit de enige ware vorm van de ervaring is.
In het opnemen van eigen (maar werkelijk-innerlijke) schuld, attendeert de angst de mens op het eeuwige moment en daarmee op nieuwe mogelijkheden voor zijn eigen toekomst en die van de gemeenschap. Positieve angst (het ‘fascinosum’ van mijn in God gevestigde vrijheid) betreft immers altijd toekomst. Als alleen met geloof de toekomst te overwinnen is, dan is de reden daarvan dat de ‘definitie’ van God altijd al was ‘dat bij Hem alles mogelijk is’. Dit geloof mag zich niet opsluiten in een ivoren toren (vgl: het mystieke niets): het zendt de mens terug naar de relatieve taken in het hier en nu. En juist krachtens de relatie met het eeuwige zal de enkeling zich integreren, of -om het heel anders te zeggen- is socialisme pas mogelijk. Daarom kan Kierkegaard zeggen dat het doel van heel zijn schrijvers werkzaamheid geweest is van de mens een goed sociaal wezen te maken. Maar tegelijk ook: hem te behoeden voor elke ongereflecteerde verhouding tot de gemeenschap en voor elke absolute pretentie van welke politieke, wetenschappelijks of kerkelijke macht dan ook. Hier wordt ook kerkelijke macht genoemd, omdat voor Kierkegaard de kerk wel gezag kan hebben, maar geen macht. Dit wezenlijke verschil ligt hem zeer na aan het hart: zijn aanval op de staatskerk in 1855 en zijn gepeperde uitvallen tegen het Vaticaan, steunen geheel op dit onderscheid. Men kan Kierkegaard beschouwen als een wereldvreemde idealist. En inderdaad: hij miste veel van wat Marx’ kwaliteiten waren. Maar het omgekeerde geldt ook. En wat zij, die elkaar niet gekend hebben, ondergronds gemeen hadden, komt pas sinds enkele jaren geleidelijk boven. Kierkegaard wist dat: “Vaak steekt er voor mij iets zwaarmoedigs in de gedachte dat ik, -met al mijn kwaliteiten, altijd buiten zal blijven staan, als een soort overbodigheid of een onpraktische overdrijving. Maar de zaak is heel simpel: de verhoudingen zijn namelijk nog lang niet verward genoeg om behoefte te voelen aan wat ik geschreven heb. Maar ze zullen wel te zien krijgen, dat het er toch op uitdraait dat de verhoudingen inderdaad zó wanhopig worden, dat men ooit behoefte krijgt aan dergelijke desperate figuren als aan mij en mijn gelijken” 

Søren Kierkegaard: angst en emancipatie
,met toevoegingen van Nardocus Filosofus +@,
Kultuurleven 47 (2):721-736, 1980

W .R .Scholtens
En Sorry, maar ik ben nog steeds de woestijnvader die ik altijd was. En verder...........een desperado die alle oplossingen weet.
Omdat het mij aangereikt wordt.........en alle zwaarmoedigheid abrupt vergeten, want verder .....denkt U even mee!
 
En wat er verder, ook door mij nog wordt gemeend en gedacht, is alleen bekend aan het materiële egoEn dat kan ik nog bewijzen ook!
Elk individu dat zich bezighoudt met een onbepaalde hoeveelheid van het anderen, bijvoorbeeld een stuk geschiedenis, hij reduceert het in zijn gedachten tot materie. Hij wil er iets mee doen!
Zelfs wanneer hij van de aangedragen materie heiligen zou willen maken, denkt hij toch als ‘materialist’.
En wanneer hij deze heiligen ‘gelukkig’ zou willen maken, dan denkt hij over ze als over een soort van vee.
Want de tussenkomst van de kwantiteit (de presentant van de algebraïsche operator van Boole) transformeert noodzakelijkerwijs datgene wat geteld of geëvalueerd wordt.
Als je mensen telt, tel je zakken.
Als je tot een menigte spreekt, spreek je tot een kind.
Als je een volk bekeert, dresseer je een hond
Als je het goede voorbeeld geeft, kweek je schapen.
Als je een theorie neerzet, wacht je op de popularisatie en validatie.
Als je een symbolische operatie wilt uitvoeren, dan stel je x+x`= 1
Als je de goede staat van denken wilt ontvluchten, schrijf je een stukje armzalige geschiedenis met uitsluitend trivia er in.

Maar als je één voor één te werk gaat, en je handelt afzonderlijk in de differentie, kun je elk apart verrijken en je verrijkt met zekerheid jezelf. Degene die je wilt overtuigen, zal soms jou overtuigen en degene die je wilt verleiden zal jou verleiden.
Maar als je je wijdt aan de onbepaalde veelheid, pas dan op dat ze je er niet toe brengt om alleen nog maar te denken aan wat ermee gedaan kan worden. Want dat past dan ook totaal niet in de universele scholing 's weg, dat past alleen bij het materialistische ego! In de zotte-huizen van de politiek en de empirische wetenschap vinden ze het zelfs leuk om de zwakste partijen in onze samenleving achter het behang te plakken, met hun welsprekendheid en hun theorieën en heel wat  "geschiedenissen" alsof die daartoe legitiem zijn.

Deze instellingen en instituten ontstaan, ontwikkelen en functioneren in een patroon van zelf-organisatie, hun geschiedenis legt altijd vast dat deze verder gaat als de bewuste bedoelingen van de betrokken individuele mens.   Daarom is het onmogelijk klare taal te spreken over het rechtvaardigheidsgehalte (in casu het vrijheidsgehalte) van de democratie waarin we leven. We zijn zozeer gewend geraakt aan het hedendaagse debat over samenleven en samenlevingsproblemen dat het niet doorzien wordt dat daar slechts zintuiglijke verlangens worden ingevuld door persoonlijke voorkeuren uit te spreken.
En U raad het al, de tussenkomst van de kwantiteit (de presentant van de algebraïsche operator van Boole) transformeert ook daar noodzakelijkerwijs datgene wat geteld of geëvalueerd moet worden. Bij het CBS en de institutionaire wetenschap, doet men niets anders! En bij het centraal planbureau wordt het nog erger, ... 75% van de belanghebbenden moet instemmen met plannen en enquêtes, dat zal leiden tot grotere acceptatie! En ondertussen speelt men natuurlijk in op de "allerleukste" onderbuik gevoelens om zoiets te bereiken.
En morgen? Morgen is het weer zo.....! En zo ontstaat dan de meest armzalige statistiek en zijn opvolgende armzalige sociale geschiedenis! Noem het maar de buit der dwazen, meer zal het niet blijken te zijn! Nooit meer............

Wetenschappelijk onderzoek toont wetenschapsfraude aan…?!

Het lijkt in de kopregel boven dit artikel in een kringetje te blijven ronddraaien;........ feitelijk is dat ook zo. Ze heeft geen functie, ze heeft geen rationele structuur.
Omgekeerd moet hier vrijheid, als een gekozen verhouding tot zichzelf, de verlossing brengen. Het is de vrijheid-als-opdracht, die het leven zijn diepste zin geeft en die de voorwaarden schenkt om een sociaal leven te kùnnen leiden. Het is de volle auto-reverse ...........
O Godin, hoe zouden we moeten zonder deze methode van herintegratie, ze voed zich zelf, ze is dat gene wat verenigt, en verbindt, en al wat heel maakt!
De mens is hij die beminnen moet om te leven, en die niet beminnen kan zonder vrij te zijn.
Zodra U zegt: ....."die of die richting is juist, dan hangt U zichzelf op aan een galg die U belet de waarheid te vinden in Uzelf!
Met de ervaring is uitsluitend het deductieve denken te richten, je moet zowel het denken als het uitschakelen van het denken weten te bewerken, om uw brein opnieuw te richten............de notie van het nieuwe denken moet U weten te richten.............elke nieuwe dag zo nodig weer......deze loutering zal U zo nodig moeten ondergaan!
Want wat U niet begrijpt, daarmee is niets te beginnen.........
Zou U echt nog willen terug keren naar deze heilloze weg? En dat terwijl intermenselijke relaties al zeer complex zijn. Omdat er veel factoren tegelijkertijd werkzaam zijn. Met de kosmos meewerken is veel eenvoudiger, dan is steeds weer de vreugde van de innerlijke bevestiging, daar binnen zeggen ze dan; .....U voldoet aan de innerlijke wet. Uiteraard kan ik zowel Mach, Feynman, als Kierkegaard daar in meenemen.


 
Dit daar hun gedachten meer doen dan alleen het associëren van woorden en beelden die ze in combinatie's eerder gehoord hadden. Otto Selz, werd ook deelnemer van deze gedachte, hij ondervond wat hij noemde een 'schema', of een organisatie van geestelijke principe, die bij de mens hun gedachten leidde. Onder dit schema, krijgt de geest  automatisch opdracht op relaties tussen ideeën te kunnen anticiperen, deze verbindingen zijn geromantiseerde stimuli, die als basis dienen voor het oplossen van problemen. Het bestaan van een dergelijk georganiseerd geestelijke leven zal later altijd uitgroeien tot een hoeksteen van de cognitieve innerlijke revolutie, die elk mens in de toekomst nodig heeft! Want angst is niet slechts de ontmoeting met het niets, maar juist de springplank naar positieve geborgenheid in een persoonlijk godsgeloof. Zo zal al het leven een triomf van de geest worden, en deze is gezond in de eminentste zin van het woord.
De mens is hij die beminnen moet om te leven, en die niet beminnen kan zonder vrij te zijn, ook Mach en Otto Selz wisten dat.
En dat zal nooit anders worden! En de krankzinnige wetenschap weet dat totaal niet! Zelfs de krankzinnige José van Dijck, de voorzitter van de KNAW weet dit niet.............het is een krankzinnige anti sociale tante..............

Haar universitaire theorie-systeem kan ons ook niet bieden wat de casuïstiek ons niet geeft en omgekeerd,  dat men in een systeem zou kunnen komen tot algemene grondslagen, maar alleen in de casuïstiek tot hun bijzondere toepassing (uitzonderingen op de regel, speciale omstandigheden) is onjuist.
Men drukt dit echter wel uit door te zeggen, dat in de praktijk nu eenmaal geïndividualiseerd moet worden. Zoals gezegd, in deze redenering schuilt een fout. Door dat individualiseren worden verkeerde grondbegrippen niet juist, en door generaliseren, statistiek etc. kan men foutieve voorstellingen van individuele gevallen niet corrigeren.

Wat er overblijft van de sociale kennis en het handelen van wetenschap en politiek is daarom heel snel verteld;......
Totaal niets
 Marx en Freud hadden een boeiend gesprek met elkaar dank zij de krankzinnige wetenschap. Als derde man terzijde was intussen aan Søren Kierkegaard al het zwijgen opgelegd, deels door de existentialisten en geheel door de neo-marxisten. Maar de ‘wereldvreemde’ zonderling uit Kopenhagen praat nu weer mee, dit dank zij ene NARDOCUS FILOSOFUS .....Zulks ondanks zijn geloof in Jezus -wat een goed filosoof niet past- en ondanks zijn kapitalistisch-burgerlijke herkomst, waar een net mens zich voor dient te schamen. Maar hij had aangaande de verhouding angst en samenleving een paar simpele inzichten.
 
Antropologisch gezegd: de mens is meer dan een uitputtingsslag tussen lichaam en ziel; hij is, in de dialectische spanning tussen die twee, een sprong naar de geest. Pas daarin wordt hij zichzelf en kan hij geloofwaardig tot de naaste gaan. Zo wist Kierkegaard het te vertellen ........
De auto-reverse,  als idee heeft het zijn begin. Ik dacht niet alleen aan het laatste kleine beetje verstand.
Velen weten het niet, maar de geest die naar  buiten is gericht, valt om in zijn eigen projectie, ........
De geest van de mens moet allereerst naar binnen gericht zijn, om de eigen natuur te onderkennen,......
De werking van de rede, ze wordt niet zomaar even bij U gebracht .........ze wordt zelfs afgebroken in de eigen projectie. De mens is in de eerste plaats wat hij doet, te geven........
Dat wat de eigen intrinsieke natuur totaal niet is, dat sluit ook niet aan bij de intelligibele rede........
Het maakt het ego-centrische als pad volkomen onbeheersbaar .......U moet weten hoe de meest normale liefde volkomen verslijten kan. Laat het U niet overkomen, Alst-U-blieft ........graag.
Nu zijn de verhoudingen wel zeer snel naar hun wanhopige escalatie toe aan het groeien...........

 De voorstelling van de wetten, is dus danig dat dit totaal niet nodig is..........

De voorstelling van de wetten, zoals die onderkend worden in de intelligibele rede..... Ze zijn zeer goed te rubriceren. Dit komt omdat het genius eerst de voorstelling in U wakker maakt, het lukt niet andersom. Zo wil ik deze voorstellingen ook bezien.
Het genius in de mens kan van een willen en moeten, een tonen worden! Voor U blijkt dat de helpende hand te zijn, die U met het genius van Uw mede mens in gesprek doet komen. Zo handelen we niet volgens onze eigen wil, maar met de geestelijke kracht die heel ons wezen van de mens leiden naar zijn Aardse taken! Het authentiek mens-zijn wordt zo een bestaan dat zich niet meer door het verleden maar door de toekomst laat bepalen.
Sla dus acht op de gedachte en waar ze U brengt, en laat haar voortkomen uit liefde, ontstaan uit begaandheid met alle wezens. Zoals deze schaduw het lichaam volgt, zo worden wij wat we denken.
De mens moet dus anticiperen op alle voorname diepe concepten uit de moderne cognitieve psychologie.
Weet het leven te ervaren vanuit de diepe innerlijke gevoelens. De kenners van de goddelijke voorstellingen van de Universele wetten, hebben ze altijd op deze manier ontdekt, of meer eigenlijk gekregen.

De bekende inbreuk hierop, is ons ook bekend, ze is de diepe lucratieve dissociatie, ze heeft dan ook geen voorstelling in de Universele wetten. Dat zegt al genoeg, ze heeft altijd al aan de voorstelling van wetten ontbroken, van welke gezonde cultuur ook! De gezondheid van de cultuur en samenleving wordt er door aangetast! (zie ook hoofdstuk 60).


Correspondentie en opmerkingen zijn nog steeds mogelijk, ..... als U wat weet..... Lach om Uw inhoud, Lach om Uw bezit, want uit liefde zal het U ontnomen worden!
Als mens wist ik dit al van af mijn geboorte, en als feit staat dit nu gelukkig op schrift!

 
Nardocus filosofus