Hoofdstuk 33 Communicatie en Heil

We weten het zonder meer, samenleven betekent, dat mensen elkaar voortdurend ontmoeten. Die ontmoetingen kunnen sterk uiteen lopen, maar zelfs bij oppervlakkige ontmoetingen blijkt hoezeer mensen rekening met elkaar houden en hun gedrag op anderen afstemmen. Er wordt dus wel degelijk iets van de communicatie verwacht, en toch zeker ook enig heil! Met hun gedrag verwachten mensen een bepaald doel te bereiken of een bepaalde waarde te realiseren, en uiteraard ben ik een positivist daarin, het positieve heil gaat de komende jaren zeker overheersen, omdat de juiste rekenschap er is. Naast dit bewuste handelen zijn er zeker nog twee vormen van onbewust handelen, namelijk op grond van emotie en op grond van gewoonte die tot sleur geworden is. Het hele effect van het overheersende op deze Aardbol, het materiële N.P.A., het narcisme, het perfectionisme, en de arrogantie zijn dramatisch aanwezig in deze maatschappij. Doch de mens is zeker niet meer blind, hij krijgt dankzij de hele over communicatie elke dag zijn portie van het materiële N.P.A. op zijn bord gesmeten. En voor de dwazen die zich met N.P.A. bezig houden heeft dat een enorm negatief effect.

Door middel van een interactie (= wisselwerking tussen mensen) beïnvloeden mensen elkaar doordat zij elkaar duidelijk maken wat zij van elkaar verlangen: .... zulke interactie is mogelijk dankzij de overheersende communicatie zoals we hem nu in zijn huidige niveau hebben leren kennen. En ik heb zo het idee dat het niveau echt dramatisch slecht is. Men vindt nog steeds dat men iedereen van uit een bepaalde "positie" iets kan mee delen, en dat alles daarom geoorloofd is. Deze communicatie bevat namelijk ook alle mogelijkheden waardoor mensen onderling informatie kunnen uitwisselen, zoals spreken, het maken van gebaren, een bepaalde manier van kijken, de intonatie van de stem, kortom elk gedrag van de een dat een ander informatie geeft. Maar U kent mijn mening, veel mensen begrijpen het maar niet, waarom kunnen we niet alle kennis, maar ook de dromen en idealen, met elkaar delen. De realiteit legt ons een censuur op, die zich direct vertaalt in de noodzaak ons te centreren op de poëtische zinnen in de taal. Er ligt een gevoeligheid in ieder onderwerp wat we met elkaar willen delen. Dat wat ons red is een spel, de precisie  moeten we open laten, het betwijfelen, als ook moeten we weleens over de rand gaan. De eigen verantwoordelijkheid ligt dan daar in dat we "introspectie" plegen, naar onze eigen aannamen en drijfveren. Wat het spel der poëzie maakt en redt, is deze specifieke beweging naar binnen. De Introspectie vormt in die zin een nooit wijkend besef van de beperktheid van het menselijk weten en kennen bij het handelen, wat we samen willen delen, moeten we ook kunnen verwoorden. Maar de census die de realiteit  ons oplegt, ze blijft!

Slechts op het eerste gezicht lijkt communicatie niets anders dan dat A een 'boodschap' zendt naar B door middel van woorden en/of gebaren opdat B iets zal doen. Communicatie wordt daarom wel gedefinieerd als 'interactie door middel van boodschappen', dus als inhoudelijke interactie, maar dat is zeker niet waar, want dan houden we zeker geen rekening met de onbewuste onderdelen, de twee vormen van onbewust handelen, namelijk op grond van emotie en op grond van gewoonte die tot sleur geworden is. Er valt dus zonder meer nog heel wat bewust te worden en dus ook te leren, wanneer men met iemand communiceert.

Daarom ook moeten we zonder meer ieder communicatieproces indelen in een aantal stappen; ....
* Iemand heeft een bepaald idee, een gedachte, die hij aan een ander mens wil overdragen.
* Hij vertaalt (codeert) het idee of de gedachte in taalsymbolen. Voorbeeld; "Het is koud, we gaan naar binnen." De zender gebruikt gelukkig Nederlandse taalsymbolen, want anders zou hij voor ons onbegrijpelijke klanken uitslaan.
* De ontvanger vangt de symbolen (klanken, geluiden) op door middel van zijn zintuigen. Als hij doof of zeer slecht horend is, wordt communicatie op deze manier moeilijk voor hem.
* De symbolen (de klanken) worden door de ontvanger nu vertaald. Men spreekt van; .... decoderen. Hij vormt zich weer een idee, dat vaak (niet altijd!) overeenkomt met het oorspronkelijke idee van de zender.
* Pas als de symbolen vertaald kunnen worden, is er sprake van informatie. De ontvanger heeft symbolen vertaald in informatie.
Als de ontvanger de (taal) symbolen niet kan decoderen, verwerft hij nooit informatie. Pas als er gebaren kunnen worden gemaakt die de ontvanger wel kan vertalen is er dan weer spraken van enige maar moeilijke communicatie.
* Zo is de mens met zijn taal verbonden, maar er wordt ook heel duidelijk dat door de taal de mens in geestelijke zin evalueert. Heel subtiel wordt hem iets op zijn bord gesmeten, namelijk dat hij veel te materialistisch is! We zijn niet gevoelloos en daar wordt vrijwel automatisch, van uit de ziel, rekenschap aan gegeven. En de ontkenning van die zielen factor maakt de mens dramatisch ziek.
* Het is zelfs zo dat door de over-communicatie de mens versnelt evalueert! En dat vooral de vrouw in deze maatschappij vooral het slachtoffer van deze zielen factor is. De man heeft er vooral voor gekozen een verlegen factor in de rede en de liefde te zijn, en vooral een doener te zijn. En daar is veel minder mis mee!
* De hele over-communicatie doet ons er versnelt achter komen (bewust worden) dat we nog steeds pure materialisten zijn! Ze zal de mens er toe dwingen te veranderen ten opzichten van de door ons beheerste totaliteit.
*Daar de gehele attitude van de mens volkomen afhankelijk is van psychische verschijnselen en ervaringen van liefde, immers hun zin ontlenen ze zelfs aan het wezen van de liefde.
* De wijsheid die U in uw communicatie kan neerleggen, wat het belangrijkste onderdeel is van Uw eigen attitude, is niets anders als een geïntegreerde kennis; .... zij zoekt naar de waarheid en het goede in de liefde. Deze vorm van kennis leidt tot God en de medemens als naaste.
* U zal het zondermeer moeten weten als U met iemand op enig niveau wilt communiceren: ....de 'kennis van persoon tot persoon' is de hoogste graad van kennen binnen de natuurlijke orde. Er is een eenheid tussen kennis en liefde; ....men kent
in de mate dat men bemint, en men kent niet meer dan men bemint. Hatelijkheid en al wat nog erger is, is niet te begrijpen. In de kennis van persoon tot persoon ligt dus de grondslag van alle werkelijk menselijke relaties. Daarom ook is ook maar één drama in de menselijke communicatie, dat heet N.P.A. , Narcisme, Perfectionisme, en Arrogantie. Want niets uit een dergelijke attitude houding komt bij de ander aan!
*Nu weet U ook wat er te verbeteren is in Uw houding, zodat het als nog lukt met iemand te communiceren!
*Voor het communiceren van uit een "bepaalde positie" is op een vredige wereld geen plaats, politici en arrogante wetenschappers kunnen net zo goed hun biezen pakken! Uit waardering en respect voor de ander als naaste maak ik een juist gebruik van communicatie, en dat ligt bij deze heren volkomen anders!


* Het is echt zover, we staan voor de DNA finale, U moet het echt tot U laten doordringen, het zedelijke, het liefelijke en het redelijke, ze is een gedraging naar de wet van onze eigen natuur, de menselijke natuur, ze is als zijn evenbeeld! De ontkenning kan ons hopeloos ziek maken, verbouwen tot een psychopaat of erger. Het is een onderdeel van de bewuste ascese. Die leidt zondermeer naar eindigheid en dood! Hoe wil je het eigen DNA aan stukken slaan? Hoe wil je dit voorkomen, en begrijp je nu dat dit kan!
*Alleen, deze zelfgenezing is onmogelijk tenzij het de wil van de ziel is! Heel gewoon moet er herkenning en erkenning komen van dit feit als intrinsieke wet, zodat de ziel opnieuw zijn oprechtheid naar voren kan brengen. Een andere keuze is er niet! 
Dat de mensen die deze maatschappij zo materialistisch hebben gemaakt, U op geen enkele manier tot steun kunnen zijn, zal U hopelijk duidelijk zijn. Zij, de materialisten, hebben wat over het hoofd gezien, de mensen die door omstandigheden op elkaar zijn aangewezen, proberen door middel van communicatie tot een gemeenschappelijke "definitie van de situatie" te komen, tot een collectieve zingeving, die de grondslag vormt voor verdere interactie en communicatie. En er is dan ook geen andere keuze in die zingeving dan oprecht te zijn, anders zou de zin ervan alsnog ontbreken. Zou het echt nog zin hebben om in dit materialisme met zijn dualisme en zijn N.P.A. terug te keren? Zou U echt nog willen terug keren naar deze heilloze weg? En dat terwijl intermenselijke relaties al zeer complex zijn. Omdat er veel factoren tegelijkertijd werkzaam zijn. Met de kosmos meewerken is veel eenvoudiger, dan is steeds weer de vreugde van de innerlijke bevestiging, daar binnen zeggen ze dan; .....U voldoet aan de innerlijke wet.




 Zo blijkt het steeds weer, mensen hebben hun medemensen nodig om zich te kunnen ontwikkelen tot mens. De mens is een sociaal wezen; .... hij wordt mens door interacties met andere mensen. Wat heeft een mens nu aan intermenselijke relaties, wat haalt hij eruit?
* Deze relaties zijn vooral in de jeugd belangrijk, omdat het kind daardoor allerlei zaken leert; .... taal, normen, waarden. Zonder een voorbeeld (= de ander) is leren moeilijk of onmogelijk. De ander moet ook zekerheid bieden, angst bij falen voorkomen, en zo verder, Otto Selz baseerde zijn leer psychologie er op.
* Men heeft intermenselijke relaties nodig om het eigen ik te kunnen plaatsen in deze wereld. Men beoordeelt zichzelf in vergelijking met anderen. De menselijke attitude doet er zeker toe, en die moet je weten te ontwikkelen en op een plaats die daar geschikt voor is. 
* Intermenselijke relaties bieden de mogelijkheid tot het aftasten, toetsen van meningen en gevoelens.
* Deze relaties bieden vriendschap, troost en de nodige hulp instanties bij angst, pijn en onzekerheid. Voor kinderen onderling is dat bijna een instantané dus directe zekerheid. Ten minste als ze goed opgevoed zijn, .......uit een goed nest komen, begrijpt U wel.
* En dit schema geeft aan hoe het werkt; ....
Alleen zo is er de kans dat we allerlei oneffenheden leren verwerken,
Het geneste proces, <=>
  2       2       2       2       2       2       2   De Twijfel
4   6   6   8   8   10   10   12   12   14   14   16   16   18  Toename van de twijfel
1   5   5   11   11   19   19   29   29   41   41   55   55   71  Deductieve druk door de toename van de inductie van de  paren, deze is weg te nemen door aan de zich openbarende Kosmos mee te werken!
  1       2       3       4       5       6       7    Het  aantal vertwijfelingen

, de intermenselijke relaties zijn niet altijd en in alle opzichten even prettig. Er zijn ook nadelen en minder aangename aspecten; ....en daardoor ontwikkelt zich een zekere mate van twijfel!
* Mensen kunnen elkaar controleren, zij kunnen nagaan of het gedrag van de ander wel past.
* Mensen kunnen door intermenselijke relaties veel leed hebben; .... hopeloze liefde, verbroken verhoudingen en huwelijken, afwezige vrienden en familieleden.
* Door relaties met anderen kan men overmatig afhankelijk worden, dat brengt de moederskinderen, en de neurotici vooral door het ontwikkelen van N.P.A., en dat maakt de bescheiden doener nogal eenzaam. Toch is er alle tijd voor het kind en de mens die tot eenheid van deze kosmos is gekomen in deze maatschappij. Want als je eenmaal zover bent dan is er een eigen weg.
* Men kan zich soms belemmerd voelen: .... men heeft vele verplichtingen ten opzichte van anderen, waarmee men relaties heeft. Ja, zelfs bij oppervlakkige ontmoetingen blijkt hoezeer mensen rekening met elkaar houden en hun gedrag op anderen afstemmen.
* Toch zij die weten dat ze de eeuwigheid voor zich hebben weten ook dat die eeuwigheid in hen werkt.


Wat dit schema laat zien heeft nogal consequentie voor de wetenschap, want de posities die de wetenschapsbeoefenaars onvermijdelijk innemen ten aanzien van de vragen die op de meest vitale manier menselijk gedrag raken, openbaren op de eerste plaats hun persoonlijke betrokkenheid daarin. Dualiteit heeft slechts gevolgen voor de grote van de twijfel. De vragen en fantasieën en theorieën die ontstaan, kunnen dus niet vallen onder hun autoriteit als geleerde, op dit gebied bestaat en beslaat de autoriteit van de wetenschapper zeker niet. Er is geen steun van de dwaze wetenschapper uit deze dualistische maatschappij te verwachten! Hoeveel titels, prijzen en diploma 's hij ook maar heeft, hij heeft niets van en over het Heil 's niveau geleerd!
Uiteindelijk zal hem in de komende periode dus duidelijk worden gemaakt dat hij heel veel heeft te leren, en zo hij dat niet doet kan hij veel beter vertrekken, als het Heil 's niveau hem niet interesseert. Het heil van de mens is voor hem geen doel op zich!


De wetenschap is slecht bezig; ....
 
Voor waar, zelfs als we spreken we over communicatie en relatie op het kennisniveau binnen de empirisch georiënteerde psychologie, dan is een van de logische gevolgen daaruit dat we uiteindelijk eenzaam zijn en blijven. We ervaren de "eigen eindigheid en beperktheid" onmiddellijk  (instantaan) aan den lijve. Maar hun gedachtegang ziet er als volgt uit; .... In de intermenselijke relaties ervaart de mens de betrekkelijkheid van deze relaties, met name de beperktheid van zijn vermogen andere mensen werkelijk lief te hebben en door andere bemind te worden. En dan volgt het roemruchte pilletje (drug) om de gevolgen enigszins te verzachten. Maar de hele wereld is er onderhand al van vergeven, vergiftigd zoals je het noemt! Dat is dus totaal geen oplossing meer. Vroeger (in de middeleeuwen) gooide het oordelende volk iedereen op de brandstapel, nu geeft het oordelende volk iedereen maar een pilletje. Behalve in het onderwijs, daar heeft men behalve de cijfers een waslijst van excessen die de leerling "mogelijk" wat doen. Otto Selz als aangever van een excellente leerpsychologie is men uiteraard totaal vergeten.  Zijn krankzinnige leerling Karl Popper, die de theorie met een theorie tracht te populariseren en te valideren is daarentegen hun man.

Doch de mens kan wel degelijk naar een zo groot mogelijke eenheid streven, daar functie van de transformatie in de kosmos bestaat, deze is uiteraard oneindig daar het een functie van de kosmos is.
Deze functie is enigszins zichtbaar te maken door het tonen van het lemniscaat.
In de wiskunde wordt oneindig soms beschouwd als een soort getal, maar dan een getal dat groter is dan elk reëel getal. Daarnaast bestaan er verschillende soorten oneindigheid, die worden aangegeven door verschillende zogenaamde kardinale getallen, die de mate van oneindigheid aangeven. Deze kardinaal getallen worden aangegeven met de letter alef (\aleph), gevolgd door een geheel getal.
Een verzameling is oneindig als zij gelijk machtig is met een echte deelverzameling, wat inhoudt dat er een een-op-een relatie is tussen die deelverzameling en de verzameling zelf.
Dit is echter een Falsificatie van de ontaarde wiskundige daar alleen de functie zelf in deze kosmos oneindig is.
Deze Kosmos wordt gedragen door zijn oneindige functionaliteit, verder kan een mens er niets over zeggen.
In de loop van eeuwen ( Descartes tot heden) hebben heel veel van die ontaarde wiskundigen gehad, ik noem ze maar oneindig dwaas
Het beeld hier onder geeft dus geen enkele bestaande werkelijkheid weer,
Als functie is de transformatie een streven naar eenheid.
De algemene regel die daarvoor geld is deze; .....
dat het  kenmerkend is bij differentiatie dat er sprake blijft van een geheel en dat de verdeling in delen met verschillende eigenschappen zich voordoet binnen dat geheel.
Het proces kan zich zelfstandig voltrekken door interne factoren maar ook externe factoren kunnen een rol spelen.
Dit is de situatie zoals de mens hem kan bezien, en alleen leugenaars doen dat anders, ......de heren van de wetenschap! Maar goed, 99,9% van de wiskundigen is debiel, want ze kunnen niets aan de oprechte praktijk koppelen, er is geen bewijs dat de wezenlijke verzameling bestaat en daarom zijn we aan het differentiëren.
Het lemniscaat is een symbool. Het staat voor:... oneindig, eeuwige beweging, zonder begin en zonder einde, inter-afhankelijkheid, alles is samengesteld.
Ook de Lorenz contractor is dus in feite een lemniscaat.
En de dubbele Helix van de genetici is ook niets anders als een lemniscaat.
Er valt niets anders te verwachten in deze kosmos, 
De transformatie functie is de enig werkelijke aanwijzing die oneindig is.
Richard Feynman had er zelfs een axioma voor,

• A is zowel A als niet-A of
• Ieder ding is zowel A als niet A of
• Ieder ding is alles
Slechts dwazen leggen overal een schil omheen,
dan kunnen ze afzonderlijk in bezit nemen.


 
Let wel, ik kan het U heel gewoon vertellen, het kritiekloos beleiden van de theorie is ontaard in een theoretische grendel op de toegangspoort tot alle andere pluriforme positieve en realistische levensbeschouwingen. Heil valt er totaal niet, in geen enkel opzicht, van de theorie te verwachten. Er is in nauwelijks125 Jaar heel gewoon gebeurd waar Ernst Mach bang voor was, wat een drama! Er is maar een zichtbare uitweg, ook dat begreep Mach. Ondanks het zeer wezenlijke verzet van Richard Feynman. En ik voel mij eigenlijk de enige man die dit drama zou kunnen opknappen, als kind van de Amer en de Nijl.
Want in de menselijke ervaring neemt de liefdesrelatie een aparte plaats in. Naar mate de liefdesrelatie tussen mensen als zuiverder, stabieler en sterker beleefd wordt, ervaart de mens ook des te meer een wezenlijk tekort, een onvermogen zich geheel aan de liefdespartner te geven en van hem of haar te ontvangen. Hoe inniger de eenheid, hoe sterker het besef nooit geheel één te kunnen zijn. De eindigheid en beperktheid blijven scheiden. En dat is zo ongeveer de volledige oorzaak van al het leed.
 
Het gaat hier dus niet om allerlei bijkomstige tekortkomingen die er natuurlijk ook zijn; ....het gaat om de ervaring van de beperkte wijze waarop mensen, omdat zij mensen zijn, zichzelf zijn en zich daardoor ook maar op beperkte wijze aan anderen kunnen geven. Dit uit zich uiteraard het sterkste bij het sterven van een van de partners, maar wat zich daarin uit, is eigenlijk slechts een symptoom van iets dat altijd al aanwezig was en nog steeds aanwezig is. Daarom zullen mensen die intens lief hebben en bemind worden, ook het sterkst in de eindigheid en beperktheid van de liefdesrelatie eigen eindigheid en beperktheid ervaren. Het is déze ervaring bij intermenselijke relaties dat mensen sterk hun eindigheid en beperktheid ervaren.
Door deze eindigheidservaring is de mens zich bewust van zijn fundamentele eenzaamheid. Maar zie echt in dat het de bedoeling is om bij de transformatie te veranderen in vorm en inhoud, in liefde en rede. En zonder deze transformatie komen ze als partners nooit dichter bij elkaar. En deze kans is er voor allen, voor iedereen! 
Er is een beperktheid zowel onze eigen natuur te leren kennen, zowel als de natuur om ons heen. Geen enkel intellectueel onderzoek kan wat opleveren. De comparatieve filosofie zal nooit wat opleveren! De hele wijsbegeerte is beperkt, ....ze geeft geen oplossing, je ziet alleen de uitgebreidheid die de schepping heet. Al het narcisme, perfectionisme, en zijn arrogantie is vergeefs, ....het is een uitstalling van onwijsheid en domheid. Vooral op de ogenblikken dat het om de wezenlijke communicatie gaat. Er is nauwelijks een antwoord op te vinden als je niet van elkaar houd!
 Want geliefden wagen wel degelijk en poging daar wat aan te doen! En ook die genen die weten dat de oneindig voor hen ligt, die weten ook dat die oneindigheid in hem zijn werk doet. Ik weet het, hij rust niet voordat hij alles in allen is. En alweer is dat een oneindige mentale functie waar het hier om gaat! Het is het vertrouwensvol volgen van de genade, U mag ervaren dat onze schepper altijd in U werkzaam is! En uiteraard is dat een zielenervaring, de ziel van de mens is en blijft de plaats waar de fysieke werkelijkheid en de oneindigheid elkaar ontmoeten.

De genade is bijna geheel vergeten in de praktische beleving van de mensen in onze dagen. Dat de mens geheel gedragen wordt door Gods gratis geschonken genade, is een struikelblok voor velen. Men begrijpt niet dat de genade de geestelijke vrijheid van de mens niet teniet doet, maar ze juist fundeert. En onze afhankelijkheid– in een vrijwillige overgave – beamen aan een openbarende God, die met de mens een relatie aangaat, dat is precies geloven. Geloven is contact hebben met de Andere. God woont in de ziel van de gelovige mens; .... dit neemt echter niet weg dat mens ook tegenover hem blijft staan, als zijn Schepper, Heer en Verlosser. We staan met alles wat we hebben voor hem. Maar het is niet nodig ook maar ergens bang voor te zijn! Dit is het verhaal zoals de oneindigheid in mij werkt, en zo zit het met onze communicatie en het mogelijke Heil daar van. En de Egyptenaren wisten dat sinds 4536 jaar geleden al hoe "De God Osiris, de God van leven en dood" werkt.  In 2522 v Chr. werd ik de eerste woestijnvader, tegelijk met het ontstaan van de Sahara, en in tegenstelling tot het heden werd er toen veel beter gecommuniceerd, een leider is alleen maar leider als hij de luisteraars in de wortel van hun wezen weet te treffen door hen een nieuwe blik op zichzelf te gunnen. Precaire situaties kunnen dus nooit door politici worden opgelost, nog door een ander intellectueel wezen. Dit is ook het verhaal van het grote mysterie, zoals het mij is overkomen. Maar ik kan mij met al het fantastische oordelende volk meten, welke titel ze ook hebben, welke prijzen ze ook maar hebben gekregen, wat ze ook maar geleerd hebben, welke diploma 's ze hebben.

Let wel, het intellect is niet anders als het afscheidende principe in de mens, dat het ‘ik’ onderscheidt van het ‘niet-ik’, dat zich bewust is van zichzelf, en al het andere beziet als buiten zichzelf en oneigen. Het is het strijdlustige, worstelende, voor zichzelf opkomende principe, - (wat het drama van N.P.A. veroorzaakt in de mens, je zou zo dom wezen!) -  Vanuit het gebied van het intellect biedt de wereld een schouwspel van conflict, bitter naarmate het intellect zich erin mengt...– Annie Besant

Er is geen maatschappij met echte wezens die zonder het wezenlijke kan; ....dat maakt dat elk axioma juist gedefinieerd moet zijn, anders hebben we het niet over iets wezenlijks! Dan is er geen enkele Heil 's werking te verwachten! Als we kijken naar het axioma van Richard Feynman, dan mogen we niets van de intellectuele dwazen verwachten. Wat de mens tot de transformatie aanzet heeft Annie ook prima omschreven. Want
men wordt aangetrokken tot een wijze
van doen, die men voor zichzelf niet bezit, maar men ducht ook weer de consekwenties van het tegenovergestelde. Zo diep ligt alles van dit doen in deze materialistische maatschappij begraven. Maar de kern van het Boeddhische gebied is; .... geen lijden, geen opheffen, geen oorzaak, geen pad. En hoop dat U dit goed gaat begrijpen, hoe het met de genade zit. Leven is een doen, te samen met alle anderen, dat vergt een oprechte benadering, dat is veel meer als een leven waar de liefde regeert. De kern van Boeddhische gebied geeft mogelijkheden, die iedere menselijke creativiteit ver en ver te boven gaan, en het lijden wat je er voor moet doen valt reuzen mee. Want dat is leven met de nodige proportionaliteit, geen lijden, geen opheffen, geen oorzaak, geen pad, maar niemand zegt dat "wat U te veel is" niet weg mag doen, niet uit mag spugen. Dat is juist de uitweg, die ieder mens dan in vrijheid geboden wordt. En niets is prettiger als in dergelijke geestelijke vrijheid te leven. Ernst Mach vertelt het ons in zijn juiste proportie; ...."Every thinker returns to the general point of view of mankind". Is dat nu echt zo'n zware lijdensweg? Bovendien vertelt Ernst Mach ons zo hoe hij tot zijn eigen presteren is gekomen, en zijn presteren was en blijft gigantisch!


Maar eenheid wordt direct voelbaar (instantaan, ieder kind heeft het wel eens meegemaakt, en ik kende dit gebied al vanaf mijn geboorte, dat is het bijzondere van de nieuwe mens ) dus alé....wanneer het boeddhische gebied bereikt wordt, alsof wij van een aparte straal afstappen, die uitwaaiert van alle andere stralen, in de zon zelf, van waaruit alle stralen gelijkelijk stralen. Een wezen dat in de zon staat, doordrenkt met zijn licht, en dat uitstralend, zou geen verschil ervaren tussen straal en straal, maar zou (dit) even gemakkelijk uitstralen langs de ene als langs de andere straal. Zo ook de mens die eenmaal bewust het boeddhische gebied bereikt heeft; ....hij vindt de broederschap waar anderen over praten als een ideaal, en straalt zichzelf uit in iedereen die assistentie wil, waarbij hij mentale, morele, astrale en fysieke hulp geeft precies waar het nodig is. Hij ziet alle wezens als zichzelf, en hij voelt dat alles wat hij heeft evenzeer van hen is als van hemzelf; .... ja zelfs in veel gevallen meer van hen dan van zichzelf; ....
 
– Annie Besant

Als dit geen bewijs is dat de genetica totaal mis tast, begrijp ik het niet meer, en dan weet ik zeker dat wetenschappers oplichters zijn! Maar het echte licht is ver van hen. En zeer onterecht weten ze de twee-eenheid van De Geest en de Genade naast zich neerleggen! Ze is nu algemeen herkend en erkend. En om tot deze herkenning en erkenning te komen hebben we de Geestelijke vrijheid nodig!
En er is geen wetenschapper noch farmaceut (met behulp van drugs) die dit proces kan keren. Langer twijfelen, betekend in de diepere geestelijke en enorme lichamelijke problemen terecht komen!

 
Dit vertel ik U namens allen, de duizenden Grote Geesten, de Hebreeuwse levieten en heel het liefelijke en zoete collegianten leger.  De mensheid van Nu wil er maar niet aan dat elk verhaal in zijn eigenwijsheid vast loopt, ieder verhaal loopt vast op het feit dat het de ontmoetingsplaats van fysieke realiteit met het oneindige mist. Het standaard verhaal moet namelijk altijd een eigen begin hebben vanuit een fantasie, ervaring, of zelfs een Dogma, een ander verhaal is er volgens de dwazen niet! Doch als U deze plaats leert kennen, krijgt U uw Geestelijke vrijheid terug!
Mooier en voortreffelijker konden de Goden het niet maken .....
 Lach daarom om Uw inhoud, Uw begrip, want uit liefde zal het U ontnomen worden, zo ligt het ook met uw succes in de nieuwe Wereld!


 
Nardocus Filosofus